Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

Η ΖΩΗ ΛΑΣΚΑΡΗ 
ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΗΣ ΤΕΛΙΚΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ!






















ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ
Απότιση Τιμής στον Στρατηγό Γεώργιο Α. Κουρούκλη




     H Ζωή Κουρούκλη (Λάσκαρη) δεν πρόλαβε να δει την "εικόνα" του πατέρα της! Ήταν στη "κοιλιά της μάνας" της, οκτώ μόλις μηνών, όταν οι κομμουνιστές τον έσφαξαν στα 28 του (!) επειδή υπηρετούσε την θητεία του ως έφεδρος ανθυπολοχαγός στον Εθνικό Στρατό! Και όχι μόνον τον έσφαξαν, αλλά και ...έγδαραν (!) το λείψανό του αφήνοντας στο τόπο του εγκλήματος  α δ ρ ό   το "δακτυλικό αποτύπωμα" της διαστροφικής παρανοίας τους! Τότε ο αδελφός του και κοινός μας θείος, ταγματάρχης Γεώργιος Α. Κουρούκλης, πήρε το νόμο στα άγια χέρια του και υπηρετώντας τη θεοδικία, κατέβηκε στη Καλαμάτα και εξετέλεσε πολλαπλασίους ομοϊδεάτες των δολοφόνων του αδελφού του, ξεπλένοντας το κομμουνιστικό μίασμα!

     Η Ζωή Κουρούκλη (Λάσκαρη) δεν πρόλαβε, καλά-καλά, να γνωρίσει ούτε τη μάνα της! Ήταν μόλις επτά ετών όταν οι βάρβαροι κομμουνιστές έσφαξαν και τη χήρα μάνα της επειδή, απλώς, ήταν σύζυγος του θύματός τους! Τα κτήνη αδυνατούν να διακρίνουν και το έγκλημα της οικογενειακής "ευθύνης" και οι κομμουνιστές, οπουδήποτε κι αν μολύνουν τον πλανήτη απεδείχθησαν η ...επιτομή της κτηνωδίας!

     Παρά ταύτα, αυτή η  ο ρ φ α ν ή  από πατέρα και μάνα Ζωή Κουρούκλη (Λάσκαρη), στις εκλογές του 1981 δήλωσε δημόσια ότι  ψ ή φ ι σ ε ...Κ.Κ.Ε. παρέχοντας το οππορτουνιστικότερο συγχωροχάρτι στους φονιάδες των γονιών της και ασελγώντας στη μνήμη τους και στο δημόσιο αίσθημα το οποίο ουδέποτε παρέσχε συγχωροχάρτι στους δολοφόνους κομμουνιστές σε μία χώρα την οποία μέχρι σήμερα εξοντώνουν. Τότε της είχα κάνει και ειδικό "αφιέρωμα" εξάγοντάς το από την απομόνωση του κατέργου της Κερκύρας όπου είχα την Τιμή να διώκομαι ως πολιτικός κρατούμενος του καραμανλικού καθεστώτος:



     Με μόνο της εφόδιο τη φυσική ομορφιά της και την απορρέουσα σεξουαλικότητα που αφορά στο υπογάστριο, η Ζωή Κουρούκλη (Λάσκαρη) υπήρξε ένα άτομο στερημένο των πνευματικών αρετών του οικογενειακού της περιβάλλοντος, του παππού της Στρατηγού Ανδρέα Κουρούκλη και του θείου της Γεωργίου Κουρούκλη οι οποίοι παρέμειναν στην Ιστορία όχι μόνον ως ηρωικοί στρατιωτικοί αλλά και ως πνευματικοί Άνθρωποι. Η Ζωή Κουρούκλη (Λάσκαρη) από την εφηβική της ηλικία βρέθηκε εμπεπλεγμένη σε ...γκομενίστικα σκάνδαλα, με τον εργολάβο Κουτουμάνο να πυροβολεί στη πλατεία Συντάγματος για ...πάρτη της, με "καλλιστεία" και πρωτοσέλιδα σκανδαλοθηρικού περιεχομένου, με γυμνές φωτογραφίες σε εξώφυλλα περιοδικών  συρμώδους υποκουλτούρας να ανέρχεται την "κοινωνική κλίμακα" και να κυριαρχεί επί του όχλου του ...Κολωνακίου, ο οποίος από την δεκαετία του ΄60 μέχρι σήμερα, εξευτελίζει την Ελλάδα ως επιτομή αθλιότητος!

      Τυπικό "παράδειγμα" η Ζωή Κουρούκλη (Λάσκαρη) "προσκυνημένου" της εποχής, με υπαρξιακή κενότητα και κατατεθειμένα, ευκαιριακά, διαπιστευτήρια στους εγκληματίες κομμουνιστές οι οποίοι, διεθνώς, εκβιάζουν τον πνευματικό και καλλιτεχνικό κόσμο ώστε, ή να δηλώνει εντεταγμένος στη κομμουνιστική συμμορία, ή να είναι αποφασισμένος να καταστραφεί από τους εκβιαστές! Και η Ζωή Κουρούκλη (Λάσκαρη), μεγαλωμένη ορφανή, προτίμησε τα εύκολα, μέχρι σημείου να δηλώσει ...κομμουνίστρια για να αναρριχηθεί στο κομμουνιστοκρατούμενο, δήθεν, "καλλιτεχνικό" στερέωμα που χαρακτυηρίστηκε από "Κατήφορους" χωρίς τέλος, από την εποχή του συμμοριτοπολέμου μέχρι σήμερα!

     Και η Ζωή Κουρούκλη (Λάσκαρη) τα "κατάφερε", τα "κατάφερε" να κατακτήσει την πρωτοκαθεδρία του "sex symbol", οποία Τιμή (!) και να δει τον εαυτό της αλλά και το παιδί της να διασύρονται με ...ναρκωτικά, τον δε μεγαλοδικηγόρο σύζυγό της να εμπλέκεται ως καταδικαζόμενος σε ποινικές υποθέσεις διόλου τιμητικές... Το Κ.Κ.Ε. μπορεί να της έκανε τα "στραβά μάτια"  στη "καριέρα", όπως προώθησε και αμέτρητα "σκύβαλα" στα δήθεν "γράμματα" και στις δήθεν "τέχνες", αλλά δε κατάφερε ποτέ να της αναπληρώσει τα υπαρξιακά κενά τα οποία την "άδειαζαν" στα καθημερινά βήματά της.

     Όχι, η Ζωή Κουρούκλη (Λάσκαρη) δεν υπήρξε "μεγαλόκαρδη" όπως η ίδια υπεκρίθη ...επαγγελματικώς, συστρατευόμενη με τους κομμουνιστές δολοφόνους των γονιών της, διότι δεν μπορεί να είσαι ποτέ μεγαλόκαρδος με τον  α μ ε τ α ν ό η τ ο  εγκληματία και, δη, τον δολοφόνο των γονιών σου! Αυτό το οποίο η ίδια επέδειξε ως, δήθεν, "ανωτερότητα ψυχής", υπό τον παρονομαστή του αμετανοήτου των "ινδαλμάτων" της, μόνον ως κατωτερότητα σεβασμού προς τους Προγόνους και ασέβεια προς τις στοιχειώδεις αξίες ευνομούμενου βίου, ερμηνεύεται! Αλλά αυτά ήσαν μη αναγνώσιμα "γράμματα" για την, έτσι κι αλλιώς, αδιάφορη για τα Γράμματα,  Ζωή Κουρούκλη (Λάσκαρη)!

     Όμως, η Ζωή Κουρούκλη (Λάσκαρη) "κατάφερε" να "στρατρολογήσει" τους πάμπολλους "θαυμαστές" της, τους θαυμαστές των γαμπών και των γοφών της οι οποίοι συνιστούν έναν όχλο που δεν εμβαθύνει σε "προσωπικότητες" και Αξίες, έναν όχλο ο οποίος δεν απασχολείται με τίποτε πέραν μιας καλλίπυγης αισθήσεως που διατηρούσε τον σφυγμό των κατοίκων των Σοδόμων ως μόνη ένδειξη ζωής, όπως και στη σημερινή, κατ΄ ευφημισμόν "Ελλάδα"! Και αυτός ο όχλος του οποίου το υπογάστριο θα ριγά, θα κατακλύζει την ερχόμενη Τρίτη την κηδεία της Ζωής Κουρούκλη (Λάσκαρη) και θα την ραίνει με εύοσμα τριαντάφυλλα, αγνοώντας το ελεεινό "προσκύνημα"  της εκλειπούσας στους δολοφόνους των γονιών της!

     Δυστυχώς, όσοι γνωρίζουμε, υπείκοντες στα Προγονικά-οικογενειακά κελεύσματα όχι μόνον δεν προτιθέμεθα να ράνουμε την Ζωή Κουρούκλη (Λάσκαρη) με κάτι εύοσμο αλλά τουναντίον...! Κι αυτό διότι γνωρίζουμε ότι αυτή την στιγμή η Ζωή Κουρούκλη (Λάσκαρη) ίσταται ενώπιον των, καταφρονημένων από την οππορτουνιστική στάση της, γονιών της, ενώπιον των ηρωικών Στρατηγών παππού και θείου της Ανδρέα και Γεωργίου Κουρούκλη, υφιστάμενη την τελική κρίση της οποίας το ράπισμα ακούγεται ...επί γης! 

     Ύβρη καθοσιώσεως διέπραξε η Ζωή Κουρούκλη (Λάσκαρη) και το ...αντίτμό της εισπράττει! Μπορεί, δε, ο ανίδεος όχλος να την "υμνεί", αλλά οι γνωρίζοντες δράττονται του θλιβερού θανάτου της Ζωής Κουρούκλη (Λάσκαρη) προκειμένου να "επαναλάβουν" στον αδελφό του σφαγιασθέντος πατέρα της, Στρατηγό Γεώργιο Α. Κουρούκλη, "εκεί" όπου βρίσκεται, ότι η εθνική μνήμη παραμένει άσβεστη και δεν συγχωρεί κανέναν εγκληματία που, τουλάχιστον, δεν ζητά συγγνώμη!

Αριστοτέλης Ηρ. Καλέντζης
τ. 6977764737

Σάββατο, 5 Αυγούστου 2017

"BAYER" ΓΙΑ ΤΑ ΕΠΙΒΛΑΒΗ ΕΝΤΟΜΑ


    Φερέφωνο  του μισαλόδοξου και ρατσιστικού, ανέστιου λαού του, του οποίου τα μόνα επιτεύγματα είναι η τρομοκρατία και η τραπεζική τοκογλυφία, εκπροσωπώντας τους εβραίους οι οποίοι είναι οι επινοητές της διεθνούς τρομοκρατίας με τις τρομοκρατικές οργανώσεις Ιργκούν και Χαγκανά που πρωτο-εφάρμοσαν την αστική τρομοκρατία, ο σιωνιστής -καθ΄ ομολογία του- ραβίνος Μορντεχάι Φριζής, εμφανίζεται σε νέο βίντεο, με λογική …ψεκασμένης κατσαρίδας για να αναφερθεί στο πρόσωπό μου…


     Απολογούμενος για λογαριασμό των διεθνών εγκληματιών εβραίων, ο Μορντεχάι Φριζής, νομίζει ότι το μέγιστο ολοκαύτωμα της Ιστορίας που οι ομόφυλοί του διέπραξαν σε βάρος των Παλαιστινίων της Σάμπρα και Σατίλα …ξεχάστηκε κι έτσι μπορούν να συνεχίζουν εξαπατώντας αφελείς περί κατασκευασμένων «ολοκαυτωμάτων»… αποποιούμενοι την ενοχή τους επί εγκλήμασι καθοσιώσεως!


     Χαριτωμένη, ψεκασμένη κατσαρίδα Μορντεχάι Φριζή, ο μεσιανικός σκοταδισμός σου που σε καταντά γραφικότερο και αυτού του …Κλεομένη δεν μου επιτρέπει να σου απευθύνω σοβαρό λόγο γι αυτό σου αφιερώνω το επόμενο τραγουδάκι για να συνεχίσεις να βαυκαλίζεσαι με τη σιών! Και ...αρκετά μιάνατε την ανθρωπότητα και συ και το τακίμι σου ο Κλεομένης με τη βρώμα του μεσιανικού σκοταδισμού σας!...



     Διότι, το τέλος κάθε κατσαρίδας είναι νομοτελειακώς καθορισμένο, ανάσκελα και στο πάτωμα! Γι αυτό, άλλωστε, εφευρίσκονται και τα δραστικά εντομοκτόνα της Ιστορίας, όπως εκείνα τα υπέροχα παρασκευάσματα της παραγωγικότατης "BAYER" τα οποία θα σου είναι αλησμόνητα!


Με ειλικρινή αποστροφή και βδελυγμία για κάθε είδους κατσαρίδες!


Αριστοτέλης Ηρ. Καλέντζης
(Ναι ο Εφιπποτοξότης, χαριτωμένη κουραδομηχανή της σιών!)

τ. 6977764737



ΣΧΟΛΙΑ ΠΟΥ ΛΑΒΑΜΕ



MIXAΛΗΣ Π., 5/8/2017, 23:54 μ.μ.
Κύριε Καλέντζη αυτά τα καθάρματα χρειάζονται κάτι παραπάνω από εντομοκτόνο.

Απάντηση Αριστοτέλους Ηρ. Καλέντζη:
Τι να σας κάνω αγαπητέ κ. Μιχάλη Π. εγώ μόνο ένα μικρό φουρνάκι μικροκυμάτων έχω…

_________________________________________________________________________________

ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ, 6/8/2017, 00:51 π.μ.
Είναι ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ,ΑΞΙΟΛΑΤΡΕΥΤΟΣ,ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΟΣ,Η ΕΠΙΤΟΜΗ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΣΟΥΡΕΑΛ ,ΑΞΕΠΕΡΑΣΤΟΣ και όποιος δε καταλαβαίνει τη πραγματική πνευματική διάσταση του κ.Φριζή είναι αισθητικά λοβοτομημένος!!! Iσόθεος, τουλάχιστον ισάξιος του Μarinetti, έτη φωτός μπροστά από πολίτη λοχαγό Πετρόπουλο,Ιλαρίωνα,Κλεομένη,Δελαπατρίδη,Ευαγγελόπουλο,Mister Μπούτια, Μιχαλολιάκο και τ΄ άλλα παιδιά.Ο διαπρύσιος λόγος του σε συνδυασμό με την οξυδέρκεια της πολιτικής του ανάλυσης ΑΝΟΙΓΕΙ ΝΕΟΥΣ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ στο πεδίο της Πολιτικής Κοινωνιολογίας! Ποιός C.Schmitt,ποιός Πουλαντζάς  και ποιός Lefevr ρε κορόϊδα.... ΦΡΙΖΗΣ ΜΑΡΔΟΧΑΥ  κεφαλι και τερμα!!! Το βίντεο της 25/7/2017 από λεπτό 34 εως 36 είναι ασύλληπτο,μιλάμε για την απογείωση του Ντανταισμού στη στρατόσφαιρα της τέχνης.Αν ζούσε ο Lunartsarsky θα αναγκαζόταν να αναθεωρήσει όλες τις θέσεις του περί Αισθητικής.Απορώ σ.Καλέτζη για τη κριτική σας στο λόγο του ανωτέρω.Κρίμα, θεωρούσα ότι η αισθητική σας αντίληψη μπορούσε να διακρίνει το πνευματικό μεγαλείο του ανδρός.Εν πάσει περιπτώσει και επειδή δε θα ήθελα να φιλονικήσω μαζί σας,παρακαλώ να ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΕΤΕ ΗΜΕΡΙΔΑ ΜΕ ΟΜΙΛΗΤΗ ΤΟΝ ΑΝΩΤΕΡΩ ΚΑΙ ΠΡΟΣΚΕΚΛΗΜΕΝΟΥΣ ΣΥΝΕΔΡΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΥΡΥΤΕΡΟ ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΧΩΡΟ, ΦΟΡΕΙΣ ΤΩΝ ΑΙΣΘΗΤΙΚΩΝ ΑΞΙΩΝ ΤΟΥ ΦΟΥΤΟΥΡΙΣΜΟΥ, ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ DADA.ΘΑ ΑΝΑΣΤΗΘΟΥΝΕ ΚΙ΄ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ. ΘΑ ΞΕΦΥΓΟΥΜΕ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΡΙΝΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΜΙΖΕΡΙΑ ΒΙΩΝΟΝΤΑΣ ΤΗ ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ....
ΜΑΡΔΟΧΑΥ ΔΕΙΞΕ ΜΑΣ ΤΟ ΧΑΟΣ

Απάντηση Σ.Ο.:

Aγαπητέ κ. Γ. Γιαννακόπουλε,
Ένα σαλάγισμα δε θα ήταν δύσκολο να μαζώξει όλους αυτούς που αναφέρετε μαζύ με όσους παραλείπετε (π.χ. ανακυκλώσιμους ακροδεξιούς διδάκτορες του Φρίκημπουργκ, ευτραφείς ΛΕΠΕΝιστές που υπόσχονται την σωτηρία της … «πατρίς» -sic- , αφελείς καλαματιανούς ΔΡΑΣΗτες, μαϊδανάτους Λαρισαίους εθνεγέρτες κλπ κλπ ων ουκ έστι αριθμός) αλλά πιστέψτε με δεν θα θέλαμε να κατηγορηθούμε και για συνέργεια σε διατάραξη κοινής ησυχίας… Όχι λόγω των φωνασκιών τους, αλλά λόγω των πορδών τους… Ξέρετε, κάτι τέτοιες μαζώξεις τις αξιοποιούν δεόντως οι ανάρχες και εμφανίζονται απροβλέπτως, οπότε αντιλαμβάνεσθε τι θα γίνει με τους αριστοφανικούς, αυτούς, όρνιθες… Μη μας βάζετε σε πειρασμό…

_________________________________________________________________________________

Τετάρτη, 2 Αυγούστου 2017

O ANΘΡΩΠΟΣ ΣΤΟΝ ΛΕΥΚΟ ΠΥΡΓΟ



     •  Το 1962 ο Αμερικάνος συγγραφέας Φίλιπ Ντικ δημοσίευσε το βιβλίο του «Ο άνθρωπος στο ψηλό κάστρο». Το έργο αυτό πραγματεύεται ένα εναλλακτικό φανταστικό παρόν (δεκαετία του 1960), σύμφωνα με το οποίο οι Σύμμαχοι είχαν ηττηθεί στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι δυνάμεις του Άξονα μοίρασαν τον κόσμο ανά μεταξύ τους και στην Ευρώπη (και όχι μόνο), το Γ΄ Ράιχ εγκαθίδρυε την νέα Τάξη του. Το κατά πόσο το σύγγραμμα του Ντικ θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως «αντιναζιστικό» είναι ένα ζήτημα αμφιλεγόμενο, καθότι παρόλες τις αναφορές σε άκαρδους και φανατισμένους ξανθούς ψυχρούς εκτελεστές ενός ημιπαράφρονα Φύρερ, σε μαζικές γενοκτονίες και σε φούρνους για Εβραίους, η Ευρώπη ευημερεί, υπάρχει μια σταθερή και ειρηνική παγκόσμια τάξη, ενώ η επιστήμη και η τεχνολογία ακμάζουν σε εκπληκτικό βαθμό, ενώ η ανθρωπότητα ετοιμάζεται να αποικίσει το σύμπαν. Δεν πρόκειται όμως για ένα έργο τύπου φανταστικής εναλλακτικής ιστορίας, μα για ένα μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας που λαμβάνει χώρα στην μεταπολεμική Αμερική, μέσα από τα μάτια κάποιων απλών ανθρώπων που οι ιστορίες τους συνδέονται. Μέσα από τις καθημερινές ιστορίες των φανταστικών του ηρώων, ο συγγραφέας με γλαφυρό τρόπο προσπαθεί να πλέξει και να παρουσιάσει στον αναγνώστη την εικόνα που θα είχε αυτή η εναλλακτική Αμερική (μοιρασμένη ουσιαστικά μεταξύ της Αυτοκρατορικής Ιαπωνίας και της Εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας) και εμμέσως πλην σαφώς να περάσει τα μηνύματά του. Μια εικόνα, όπως θα λέγαμε «από τα κάτω», μέσα στον μικρόκοσμο της καθημερινής ζωής απλών πολιτών με τις προκλήσεις που τους θέτει η ρουτίνα τους. Κι εν ολίγοις, το βασικό μήνυμα είναι ένα: πως η κοινωνία των ΗΠΑ, ασχέτως πολιτικού συστήματος και ιστορικών συνθηκών, ελάχιστα θα διέφερε σ’ εκείνον τον φανταστικό κόσμο σε σχέση με το τι συνέβαινε στον πραγματικό κόσμο της εποχής του Ντικ. Παρά όλους τους «φραγμούς» που τίθενται εκούσια ή ακούσια λόγω των ραγδαίων αλλαγών σε επίπεδο κορυφής που συντελέστηκαν στην σφαίρα της πολιτικής, η διάλυση της όποιας «οργανικότητας» στις κοινωνίες που κάποτε ίδρυσαν οι πουριτανοί έποικοι στην νέα γη είναι αναπόφευκτη.

     •  Πράγματι, σου γεννά την ιδέα ενός εκκρεμούς που καιρό πριν πετάχτηκε και σκάλωσε για πάντα στην αντίθετη πλευρά απ’ την οποία και κουρδίστηκε για να γέρνει. Η όλη εικόνα θα μπορούσε να αναδύει μια τραγικότητα, σαν εικόνα και μόνο, αν ο συγγραφικός χαρακτήρας του Ντικ δεν ήταν τέτοιος ώστε να αποτρέπεται κάτι τέτοιο, ή έστω εάν η εν λόγω εν δυνάμει τραγικότητα ήταν σ’ ένα κάποιο πιο «ρηχό» επίπεδο, πιο βατό και κατανοητό στον αναγνώστη κι όχι τόσο «ανυπόφορα» βαθιά που να προκύπτει σχεδόν σαν ένα βιολογικό φαινόμενο ανεξιχνίαστων αιτιών. Μια τραγικότητα πολύ λεπτής υφής, που δύσκολα μπορεί κάποιος να εντοπίσει κι ακόμα δυσκολότερα να περιγράψει, εκτός κι αν πρόκειται για μια διεισδυτική ματιά όπως εκείνη του Όσβαλντ  Σπένγκλερ που μπορεί να εξιχνιάσει συναφή φαινόμενα ακόμα και σ’ ένα ζωύφιο που κινείται εντός κάποιου κήπου.

     •  Ας μην μακρηγορούμε όμως με την παρακμή μιας φανταστικής Αμερικής, συγκρινόμενη με την αντίστοιχη που υπάρχει στην πραγματική ιστορία κι ας μεταφερθούμε σε εικόνες πιο γνώριμες. Σίγουρα, κάθε Έλληνας ή έστω κάτοικος αυτής της χώρας έχει ακούσει για την περίφημη «λατρεία» των Θεσσαλονικιών για την Χαλκιδική εν προκειμένου. Ειδικά τώρα τους θερινούς μήνες. Ο «αυτοματισμός» που με ζήλο κινητοποιούνται, κυρίως τα σαββατοκύριακα ώστε πάση θυσία να προσεγγίσουν μια παραλία κάπου εκεί πέρα και να περάσουν κάποιες ώρες της ζωής τους, ξοδεύοντας τα όποια χρήματά τους σε μια βρώμικη και άβολη ξαπλώστρα με ένα πλαστικό ποτήρι στο χέρι, πραγματικά συγκρίνεται μόνο με καλοκουρδισμένα μα άμυαλα ρομπότ ή με ζώα που σε αγέλες μεταναστεύουν ανάλογα με την εποχή και τις επιταγές των ενστίκτων τους. Επιτελώντας όμως αυτές τις περιοδικές μεταναστεύσεις προς εκπλήρωση φυσιολογικών σκοπών. Ενδεχομένως και οι ιθαγενείς βορειοελλαδίτες να πράττουν κάτι το συναφές έστω ασυνείδητα, που όμως δεν δύναται να τεκμηριωθεί επιστημονικά προς το παρόν. Άγνωστοι αι βουλαί της φύσεως…  

     •  Τωόντι, ελάχιστα διαφέρει μια ακτή της Χαλκιδικής ένα καλοκαιριάτικο σαββατοκύριακο, με στρυμωγμένους Αγριορωμιούς ο ένας πάνω στον άλλο, με εικόνες από τροπικές ή πολικές ακτές όπου πιγκουΐνοι ή θαλάσσια θηλαστικά κάνουν κάτι πολύ παρόμοιο στο πιο καλαίσθητο. Πιο καλαίσθητο, ίσως γιατί στα συμπαθέστατα αυτά ζώα τα ένστικτα και οι γενετήσιες ορμές τους λειτουργούν κατά τρόπο υγιή. Αντιθέτως, οι Γραικοί που συνωστίζονται στα λεγόμενα «μπιτσόμπαρα» στην καλύτερη περίπτωση διασκεδάζουν την ανία που έχουν συσσωρεύσει σ’ ένα μπαρ μέσα στην πόλη τον χειμώνα, πάνω σ’ ένα σταντ και δίπλα από έναν κάδο σκουπιδιών κάνοντας ακριβώς το ίδιο. Ή στην χειρότερη απλά ακολουθούν το υπόλοιπο κοπάδι χωρίς να μπαίνουν σε δυσάρεστες λειτουργίες όπως αυτή της σκέψης.

     •  Ο παραλληλισμός σε σχέση με αυτήν τη διαδικασία που άρρητα λειτουργεί στις σελίδες του Ντικ και την αντίστοιχη που υπάρχει στη σαλονικιώτικη κοινωνία, και θα μπορούσαμε να περιγράψουμε και ως «εκφυλιστική», νομίζουμε ότι είναι πολύ χαρακτηριστικός. Γι’ αυτό εξάλλου θέλαμε να κάνουμε μια περιγραφή της κοινωνίας της πόλης του Θερμαϊκού ξεκινώντας με αναφορά στο συγκεκριμένο λογοτέχνημα. Όμως με μια μεγάλη διαφορά: η όποια παρακμή και διάλυση «εκεί» ή και εν γένει των δυτικών κοινωνιών πρόκειται για πέρασμα στη σήψη έπειτα από μια μακρόχρονη περίοδο παραγωγής πολιτισμού. Εδώ έχουμε μια κοινωνία που ζει την σήψη της μέσω μιας περιόδου βαρβαρότητας, η οποία κι ήταν καλά συγκρατημένη πίσω από την σιδηρά πυγμή της οθωμανικής εξουσίας, η οποία και λειτούργησε εν είδει μιας «προστατευτικής συντήρησης». Αν λοιπόν κατά τον Ερνστ Γιούνγκερ στη Δύση το αποστειρωμένο και «άσαρκο» πνεύμα κατίσχυσε πάνω στις ροές, τα ρεύματα και τα ορμέμφυτα της πραγματικής ζωής, εδώ απλά τα μόλυνε ένα «νοθευμένο οινόπνευμα»…

     •  Και εδώ ακριβώς είναι που πρέπει να έρθουμε αντιμέτωποι με ένα γνωστό μεθοδολογικό πρόβλημα που μπερδεύει την κρίση των φιλοσοφούντων  και κοινωνιολογίζοντων σκεπτόμενων ανθρώπων. Προσπαθούμε να αναστοχαστούμε πάνω στην φύση των «δικών μας» φαινομένων  μέσω προκατασκευασμένων σχημάτων, φτιαγμένα συνήθως για πολιτισμένες ή έστω γνήσιες κοινωνίες. Τουτέστιν («γνήσιες») να καταφάσκουν στον εαυτό τους, όποιος κι αν είναι αυτός και στην «αλήθεια» που ο ίδιος τους προσφέρει. Δεν μπορούμε συνεπώς να κατανοήσουμε την ελλαδική ή εν προκειμένου θεσσαλονικιώτικη σύναξη ατόμων μέσω των σχημάτων αυτών. Αυτά ακριβώς τα σχήματα πρέπει να συντριβούν και να αντικατασταθούν, αν θέλουμε να προσεγγίσουμε τον γνήσιο «παλμό» του βορειοελλαδίτικου αυτού ανθρωποστάσιου. Οι πολίτες που είναι συνάμα οπαδοί των Παπαγεωργόπουλων, Ψωμιάδιδων και Μπουτάριδων δεν είναι και δεν ήταν ουδέποτε πολίτες πέραν του ευφημισμού, μα απλά υπήκοοι. Υπήκοοι όμως μιας κατώτερης κλάσης απ’ τους αντίστοιχους ραγιάδες στους πασάδες και κατήδες του παρελθόντος, μιας και πλέον οι νόρμες και τα κανονιστικά πλαίσια εκείνου του καιρού έχουν καταρρεύσει για γνωστούς ιστορικούς λόγους.

     •  Κατά συνέπεια, αν θα θέλαμε να ήμασταν συνεπέστεροι σε μια ανθρωπολογική παρατήρηση του φαινομένου θα μπορούσαμε να χωρίσουμε σε γενικές γραμμές τους ταγούς και τις μάζες που τους ακολουθάνε σε φυλάρχους και ιθαγενείς. Με πιο πρόσφατη και χαρακτηριστική περίπτωση τον Τσετσένο πρόεδρο γνωστής βυζαντινοαθιγγανικής αθλητικής ομάδας της πόλης, που χρησιμοποιεί έναν κακοποιημένο και σε ασπρόμαυρη έκδοση δικέφαλο αετό της αρχαίας αυτοκρατορίας των Χετταίων ως τοτεμικό σύμβολο που κινητοποιεί τα ένστικτα χιλιάδων φελάχων της τσιμεντένιας ζούγκλας, ενώ ο σοβιετικός αποικιοκράτης «εξερευνάει» τους θησαυρούς της… Και μιας και θίγουμε τις φυλές της στέπας που εγκαταστάθηκαν τα τελευταία χρόνια στην πόλη που κάποτε ήταν τόπος Ελλήνων, δεν μπορούμε να παραλείψουμε τον όψιμο αστέρα του εθνικισμού και θεράποντα της μουσικής τέχνης, τέως βουλευτή και νυν δημοτικό σύμβουλο, Τουρκμενοποντιακής «εισαγωγής» και γαμπρό κοινοβουλευτικού αρχηγού κόμματος. Γνωστού αρχηγού για τις αμέτρητες φορές που έχει καταδικάσει τον ναζισμό και τον ρατσισμό τα τελευταία χρόνια. Τον αναφέρουμε για να αναρωτηθούμε σε σχέση με την πολιτική του τοποθέτηση σε δύο θέματα: Πρώτον, για ποιόν ακριβώς εθνικισμό αγωνίζεται. Δεύτερον, δεδομένης της μεγάλης συμπάθειας  κι ένθερμης υποστήριξης των Τατάρων συμπατριωτών του στον ελευθερωτή γερμανικό στρατό στα χρόνια του μεγάλου πολέμου, να αναρωτηθούμε αν συμμερίζεται το αντιφασιστικό μένος και την ένθερμη αγάπη του πεθερού του στους κοινοβουλευτικούς θεσμούς, το αστικό Σύνταγμα κοκ.

     •  Ο πρωτογονισμός και ο τραϊμπαλισμός, ακόμα και σε πολύ ιλαροτραγικές εκδηλώσεις είναι λίαν εμφανείς μέσα στην αστική γεωγραφία της πόλης, όσο κι αν η αίσθησή μας έχει υποστεί μιθριδατισμό. Πιο συγκεκριμένα: είναι πολύ γνωστή η φράση «καθρεφτάκια στους ιθαγενείς» και η σημασία της. Ελάχιστα όμως γνωστές είναι οι «λατρείες φορτίων» των κανιβάλων του Ειρηνικού. Πιθηκίζοντας με κακές απομιμήσεις τα αεροδρόμια των Ευρωπαίων που έβλεπαν στα νησιά τους, νόμιζαν ότι θα προσελκύσουν μαγικώ τω τρόπω τα «σιδερένια πουλιά των θεών» (δηλαδή τα αεροπλάνα όπως τα είχαν «καταλάβει») και θα ανταμείβονταν με φορτία με μέσα πλουσιοπάροχα αγαθά. Οι ανθρωπολόγοι μας διαβεβαιώνουν πως εδώ και χρόνια αυτά τα φαινόμενα έχουν σχεδόν εκλείψει, μα ενδεχομένως μια πιο διεισδυτική ματιά στους καθ’ ημάς «Θλιβερούς Τροπικούς» να έκανε κάποια μυαλά να το ξανασκεφτούν. Μιας και δεν είναι λίγες οι στιγμές και τα μέρη που οι «Πυγμαίοι» της πόλης συνωστίζονται έξω από στέκια της πόλης, από πιτσιρικάδες χωριατόπαιδα φοιτητές που νομίζουν ότι κατέβηκαν στο Λας Βέγκας μέχρι απελπισμένες σαραντάρες που πιστεύουν ότι πρωταγωνιστούν στο «Sex & the City”. Με μοναδική κατάληξη να στοιβάζονται σε χώρους που δεν διαφέρουν και πολύ από την γνωστή «παράγκα» στο θέατρο σκιών του περίφημου Καραγκιώζη. Με μια όμως «τεράστια» διαφορά: εμπρός στα μάτια του μαγικά σκεπτόμενου βαλκάνιου Μαορί τα ονόματα με λαμπερές πινακίδες τα έχουν όλα αυτά «αναβαπτίσει». Είναι γνωστό πως οι λέξεις και τα ονόματα έπαιξαν έναν πολύ σημαντικό ρόλο στους ανθρώπους των σπηλαίων, πιστεύοντας πως αυτά έφεραν το νόημα, την «ουσία» του καθετί που είχαν να αντιμετωπίσουν και όχι αυτό στο οποίο οι λέξεις αναφέρονταν. Επίσης, ήδη από την εποχή του Μαλινόφσκυ είναι γνωστό πως ο ανιμιστικός και ο επιστημονικός τρόπος σκέψης μπορούν να συνυπάρχουν κάλλιστα. Όσο «επιστημονικά» μπορεί να αντιλαμβάνεται τέλος πάντων τον κόσμο η κοινωνία που σεμνύνεται τίμιες παντόφλες και κάστανα. Ένας συνδυασμός αυτών των δύο διαπιστώσεων μπορεί να μας δώσει μια εξήγηση στο γιατί κάποιος ζει τον μύθο του και αισθάνεται ότι βρίσκεται σε κάποιο λοφτ του Μανχάταν ας πούμε, ενώ κάθεται αμήχανα με τις ώρες σε ένα παρατημένο γιαπί κοιτάζοντας το πανηγύρι της γυμνής κυτταρίτιδας σε ρόλο κούνελων του “Playboy”. Πολύ απλά επειδή ονομάτισαν τον τόπο, την περίσταση και την ομήγυρη με αντίστοιχες λέξεις, που στο απαίδευτο μυαλό ηχούνε μαγικά. Και αυτή ακριβώς η απαιδεψιά είναι που μας επισημαίνει ότι δεν πρόκειται για αυτόνομες κι ελεύθερες προσωπικότητες μα περισσότερο για «κάτι» που εμπίπτει στα ενδιαφέροντα του Παβλόφ. Ένας ανιμιστικός τρόπος σκέψης που οφείλει την ύπαρξή του μάλλον σε αταβιστικούς (αμυντικούς) μηχανισμούς των υποκειμένων που κυκλοφορούν αποπροσανατολισμένα εν πλήρη απουσία νοήματος κι αισθήματος δημιουργικότητας, αναζήτησης κάτι του αυθεντικού. Ένας ανιμιστικός τρόπος σκέψης που δεν πρέπει να συγχέεται με τον ζωτικής σημασίας οργανικό ρόλο που κατέχει η μορφή του σαμάνου ως θεματοφύλακα της παράδοσης, ως τον «σοφό» και «ψυχολόγο», τον θεραπευτή της φυλής σε κοινότητες όπως των Εσκιμώων ή των Μασάι.

     •  Θα ήταν παράλειψη, αφού κάνουμε λόγο περί θρησκευτικότητας, και μάλιστα σε μια εποχή οικουμενικής απομάγευσης του κόσμου, να μην θίξουμε τις μορφές που αυτή παίρνει σε έναν τόπο που απουσιάζει καθολικά το πολιτικό αισθητήριο στον πληθυσμό και έρχεται με παράδοξο τρόπο το μαγικό στοιχείο να το υποκαταστήσει. Μια περίεργη θρησκευτικότητα που σε ατομικό επίπεδο κάνει την εμφάνισή της στα διάφορα δερματογραφήματα, συνήθως των νέων, με (τυπική) αφορμή μια επέτειο, ένα αντικείμενο θαυμασμού, μια σημαίνουσα φράση κτλ. Ένα περίεργο είδος «τάματος» πάνω στην πέτσα, που τείνει να υποκαταστήσει τα διάφορα λεπτά φύλλα μετάλλου με επάνω χαραγμένα πρόσωπα, φράσεις κι όργανα του σώματος που παραδοσιακά οι πιστοί αφιερώνουν κάτω από τις εικόνες. Στο συλλογικό όμως επίπεδο, από τον Λευκό Πύργο ξεκινά κι εξαπλώνεται κάθε «λυτρωτική» δοξασία πανελλαδικά που συνδυάζει προφητείες και εξωγήινους, σε κάθε έκδοσή της. Με συνακόλουθους τους αντίστοιχους ηγετίσκους, τηλεβιβλιοπώληδες, αυτόκλητους σωτήρες και προφήτες που ενθουσιάζουν τον εκάστοτε Homo Pasokus να φαντασιώνεται ένα είδος «νέου Ανδρέα» στην συσκευασία ενός Απόλλωνα με «πινελιές» από Τζεντάι και ίσως και E.T.… Το κύμα του «ελληναραδισμού» που ξεκίνησε πίσω στα 90s επιβιώνει σταθερά μέχρι σήμερα είτε σε έκδοση «Νεφελίμ», είτε στην μορφή του ευτραφούς Πατρινού που κατέχει αμύθητης αξίας ομόλογα, αλλά και στις βδελοπούλιες πιο πρόσφατες εκδοχές του, των ρουβλίων κάποιου καγκεμπίτη ηγέτη μεγάλης χώρας που θα τα στείλει για να μας σώσουν. Η Θεσσαλονίκη με την διάχυτη θρησκευτικότητά της, πολύ εντονότερη από κάθε άλλο σημείο της Ελλάδας, μ’ εξαίρεση το Όρος Άθως, είναι ο βούρκος που αυτές οι προνύμφες εκκολάπτονται και ανδρώνονται ώστε να πετάξουν οπουδήποτε αλλού στην χώρα.


     •  Εν κατακλείδι, δεν θα θέλαμε να δώσουμε την λάθος εντύπωση ότι η παρακμή που δηλητηριάζει την λεγόμενη «συμπρωτεύουσα» είναι χειρότερη ή πιο εκτεταμένη σε σχέση με τουλάχιστον τα υπόλοιπα αστικά κέντρα της Ελλάδας. Ο δε λόγος που αναγκαστήκαμε να γίνουμε ιδιαιτέρως δεικτικοί ήταν ακριβώς για να περιγράψουμε τα ιδιαίτερα τοπικά γνωρίσματά της, όσο πιο καθαρά και σύντομα μπορούμε. Καθότι η φύση απεχθάνεται τα κενά σύμφωνα και με το γνωστό κλισέ εξάλλου, η ίδια η δυναμική των πραγμάτων θα δώσει λύση, όπως το έκανε πολλές φορές στην ιστορία. Η πιο πιθανή «επίλυση» που διαφαίνεται στον ορίζοντα δεν είναι ούτε σβαστικοφόροι Άριοι από κάποιον εξωτικό Βορρά, ούτε μια εξέγερση κάποιων ντόπιων εθνικιστών επαναστατών, μα μάλλον θα προέρχεται από την μαζική εγκατάσταση των νέων κατοίκων, νέων ως επί το πλείστον και στην ηλικία, που τους αποκαλούνε γενικά κι αόριστα «πρόσφυγες», ασχέτως του τι είναι στ’ αλήθεια. Και μέχρι τότε όλα τα κακώς κείμενα και τα επιμέρους «τίποτα» θα καλυφθούν οριστικά από το πέπλο της Σαρίας.        

Κ.Α.